Szukasz psychologa? Baza porad i duża pomoc psychologów psychologicznych. Poradnia, która Ciebie nie zawiedzie.

Atmosfera wychowawcza i styl wychowania w rodzinie

Powszechnie wśród psychologów podkreślany jest doniosły wpływ a.tmosfery wychowawczej i stylu wychowania w rodzinie na wzajemne stosunki między rodzicami a młodzieżą. Tak np. J. Skorupska-Sobańska (1967, s. 98-104) stwierdza, że określona atmosfera wychowawcza wywołuje określony typ stosunków. Stosunki między młodzieżą a rodzicami określane jako „dobre” wytwarzają się w rodzinach o atmosferze demokratycznej lub autokratycznej życzliwej, przy pozytywnym nastawieniu uczuciowym i łagodnych środkach oddziaływania wychowawczego. Stosunki określane jako „złe” występują przede wszystkim w rodzinach, gdzie dominuje atmosfera wychowania autokratycznego surowego. W takich rodzinach panuje oschłość uczuciowa, brak wzajemnego zainteresowania i zrozumienia, częste napięcia i konflikty.

Podobnie M. Przełącznikową (1971, s. 177- 178) uważa, że zaburzenia w zachowaniu się dzieci w średnim wieku szkolnym i trudności występujące w procesie wychowawczym pozostają w ścisłym związku z atmosferą panującą w rodzinie i z typami postaw rodzicielskich. Przytacza ona cztery rodzaje postaw, jakie wyróżnił L. Kanner1′: postawa akceptująca, odrzucająca, nadmiernie ochraniająca i opiekuńcza, perfekcjonistyczna. Zdaniem tego autora, prawidłowa jest postawa akceptująca, które polega na okazywaniu dziecku uczucia, zainteresowania jego osobą, na cierpliwym stosunku do niego. Postawa taka wytwarza poczucie bezpieczeństwa i ona jedynie umożliwia normalny rozwój osobowości. Wszystkie inne powodują nieuchronne trudności: postawa odrzucająca, przy której rodzice zaniedbują dziecko, nie mają z nim kontaktów uczuciowych i stosują surowe kary, powoduje zahamowanie rozwoju uczuć wyższych, agresywność i nieraz prowadzi do wykolejania i przestępczości: postawa nadmiernie opiekuńcza, przejawiająca się w zbytniej pobłażliwości, rozpieszczaniu dziecka, wtrącaniu się do wszystkich jego spraw, przytłaczaniu autorytetem, hamuje rozwój samodzielności dziecka, a w konsekwencji opóźnia jego dojrzałość: wreszcie postawa perfekcjonistyczna, która polega na stawianiu nadmiernych wymagań przy ciągłej dezaprobacie i krytyce, wywołuje u dziecka zachwianie wiary we własne siły i pojawienie się stanów fru- stracyjnych.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.