Szukasz psychologa? Baza porad i duża pomoc psychologów psychologicznych. Poradnia, która Ciebie nie zawiedzie.

Charakterystyka bodźców warunkowych i bezwarunkowych

Odruch drugiego rzędu polega na tym, że czynnik poprzedzający działanie bodźca warunkowego nabiera jego właściwości, stając się nowym bodźcem warunkowym, chociaż wzmocnienie bezwarunkowe nie następowało.

Dane dotyczące wytwarzania odruchów warunkowych, aczkolwiek nie stanowią ścisłych wskaźników rozwojowych o charakterze norm, informują o zmianach, jakie zachodzą w uczeniu się z wiekiem dzieci. Informacje te są niewątpliwie fragmentaryczne, mówią jednak zarówno o warunkach, w jakich wytwarzają się związki czasowe (informacje o bodźcach warunkowych i bezwarunkowych), jak i o rodzajach wytwarzanych związków i o sposobach ich wytwarzania.

W charakterystyce bodźców warunkowych najważniejsze wydaje się to, że najpierw stają się nimi zmysłowe podniety działające bezpośrednio, później podniety dystansowe: najpierw wytwarzają się odruchy na bodźce pierwszosygnałowe, później na słowa.

W charakterystyce bodźców bezwarunkowych zwraca uwagę kolejność, w jakiej służą one za wzmocnienia przy wytwarzaniu związków czasowych. Najpierw związki tworzą się na podłożu cdruchów pokarmowych i obronnych, później – na podłożu odruchu orientacyjnego.

W charakterystyce zmian rozwojowych dotyczących rodzaju wytwarzanych związków czasowych najistotniejsze wydaje się stwierdzenie, że najpierw wytwarzają się odruchy pobudzeniowe, później hamulcowe, najpierw pierwszosygnałowe, później drugosygnałowe, najpierw nietrwałe, później trwałe.

W charakterystyce zmian dotyczących sposobów powstawania związków czasowych zaznacza się przede -wszystkim postęp w szybkości ich wytwarzania, a ponadto pojawienie się w późniejszych okresach rozwojowych związków wytwarzanych nagle, bez wielokrotnych połączeń czynników obojętnych z bodźcami bezwarunkowymi.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.