Szukasz psychologa? Baza porad i duża pomoc psychologów psychologicznych. Poradnia, która Ciebie nie zawiedzie.

Doświadczenia Lovaasa i jego współpracowników

Wiele spośród tych zasad wykorzystali Lovaas i jego współpracownicy w swych pracach zmierzających do tego, aby nauczyć mówić dzieci autystyczne (Lovaas i in., 1966). U dzieci autystycznych nie występuje zazwyczaj żadna forma komunikowania się, a ponadto przejawiają one dziwaczne, a często autodestrukcyjne zachowania. Lovaas posługuje się karą, aby wyeliminować samookaleczanie się, oraz procedurami wygaszania, aby usunąć inne niepożądane, lecz mniej niebezpieczne zachowania. Program nauczania mowy oparty jest na pojęciach kształtowania (shaping), wzmocnienia, generalizacji i różnicowania. Na przykład początkowo dziecko może być nagradzane cukierkiem za wszelkie wokalizacje. Wokalizacje te następnie kształtuje się w jakieś słowo, na przykład lalka. Gdy dziecko nauczy się w ten sposób kilku słów, stosuje się ćwiczenie różnicowania, aby nauczyć je wypowiadać każde z tych słów {lalka, auto itd.) w obecności stosownego obiektu bodźcowego. Naukę tę prowadzi kilku różnych nauczycieli, aby ułatwić dziecku generalizację nawyków językowych na inne osoby. Procedury te są powolne i mozolne, lecz za ich pomocą można uczyć coraz bardziej złożonych umiejętności językowych. Takie programy nauczania mowy nie są bynajmniej wolne od problemów, a późniejsze badania kontrolne przynoszą różne mieszane wyniki. Ogólnie biorąc, dzieci mieszkające ze swą rodziną wykazują dalszą poprawę, podczas gdy dzieci umieszczone w zakładach opiekuńczych wracają niekiedy do swych autystycznych zachowań. Pomimo tych trudności wszystkie dzieci w wyniku opisanych wyżej ćwiczeń wykazały pewną poprawę zachowania (Lovaas i in., 1973).

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.