Szukasz psychologa? Baza porad i duża pomoc psychologów psychologicznych. Poradnia, która Ciebie nie zawiedzie.

Kliniczna teoria Freuda a zdanie Kleina

Psychologowie wyćwiczeni w psychoanalizie nie tylko przeprowadzali badania laboratoryjne w celu weryfikowania freudowskich hipotez, lecz zajmowali się także analizowaniem i przeformułowywaniem teorii psychoanalitycznej. Na przykład George Klein poświęcił ostatnie lata swego życia na oddzielenie tego, co nazywał teorią kliniczną psychoanalizy, od jej metapsychologii (Klein, 1976: także Gili i Holzman, 1976). Termin „metapsychologia” odnosi się do rozważań dotyczących struktury, dynamiki, genezy i rozwoju osobowości. Metapsychologia Freuda – głosi Klein – oparta jest na przyrodniczej koncepcji człowieka. Traktuje ona jednostkę jako system biologiczny (to jest organizm) złożony ze struktur (id, ego i superego), naładowanych siłami popędowymi. Siły te w różnych strukturach wchodzą w konflikt ze sobą (kateksja przeciw antykateksji), co prowadzi do nagromadzenia się napięć. Celem organizmu jest rozładowanie tych napięć i powrót do stanu spoczynku. W dążeniu do osiągnięcia tego celu siły popędowe podlegają różnego rodzaju przemianom, takim jak wyparcie, przemieszczenie, projekcja i formacja reaktywna. Metapsychologia ta jest – według Kleina – nieosobowa i mechanistyczna.

Kliniczna teoria Freuda, zgodnie z określeniem Kleina, jest teorią osoby, a nie teorią organizmu. Jest ona personalistyczna i humanistyczna. Dąży do zrozumienia problemów danej jednostki i do wyjaśnienia jej doznań i zachowania w kategoriach jej celów, zamiarów i nastawień. Poszukuje raczej powodów niż przyczyn, Klein sądzi, że obie te teorie, kliniczną i psychologiczną, należy wyraźnie od siebie odróżnić (czego – zdaniem tego autora – Freud nie uczynił), ponieważ reprezentują one zupełnie inne koncepcje jednostki: pierwsza – psychologiczną i humanistyczną, druga zaś – biologiczną i fizyczną. W istocie Klein odrzuciłby metapsychologię całkowicie, ponieważ dla psychologa nie służy ona żadnemu użytecznemu celowi, a może nawet być przeszkodą we właściwym zrozumieniu jednostki. Ponieważ Freud był wielokrotnie krytykowany przez psychologów z powodu depersonalizacji swego modelu, odrzucenie metapsychologii przez Kleina wyeliminowało z teorii psychoanalitycznej główną przeszkodę, utrudniającą zaakceptowanie tej teorii przez psychologów. Dążenie Kleina poparł Gili (1976), który stwierdza wyzywająco, iż „metapsychologia nie jest psychologią”. Inni psychologowie, którzy przyczynili się do zreformowania teorii psychoanalitycznej, to White (1963), Schafer (1976) i Holt (1976).

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.