Szukasz psychologa? Baza porad i duża pomoc psychologów psychologicznych. Poradnia, która Ciebie nie zawiedzie.

Nurt fenomenologiczno-egzystencjalny w psychologii

Nurt psychologii fenomenologiczno-egzystencjalnej został zainicjowany na początku lat czterdziestych przez Donalda Snygga atrykułem pt. The Need for a Phenomenological System of Psychology (1941 s. 402 i nn.). Postuluje on potrzebę systemu fenomenologicznego jako podstawy badań psychologicznych. Przez „fenomenologiczne” rozumie on takie badanie, które obserwuje zachowanie się od strony zachowującego się organizmu. Zachowanie jest wyznaczone przez „pole fenomenologiczne” organizmu, tj. postać całości świata, łącznie z tym organizmem, w jakiej ten świat jawi się danej jednostce. Charakter zróżnicowania w obrębie tego świata, a więc zróżnicowanie na pierwszy plan i „tło”, ustrukturalizowanie całości, stopień jej wyraźności i zróżnicowania, określają zachowanie jednostki i pozwalają je przewidywać na podstawie rekonstrukcji pola fenomenologicznego i kierunku jego zmian. Podejście fenomenologiczne – według Snygga (1941 s. 424) – ma wiele wspólnego z psychologią postaci.

Psychologia fenomenologiczna stara się najpierw ujrzeć zjawisko całościowo. Szczególnie psychologia społeczna, zajmująca się relacjami między- ludzkimi zrywa z poglądem, że zachowanie społeczne uwarunkowane jest organizmem (instynkty, popędy) albo genetyką. Analiza dokonywana w ramach psychologii fenomenologicznej nie wymaga redukcji do czynników fizycznych, lecz rekonstruuje i bada pole fenomenologiczne. Badanie to najlepiej jest przeprowadzać za pomocą wywiadu. McLeod (1959 s. 149 i nn.) uważa, że metoda fenomenologiczna w psychologii nie może być jednak niczym więcej, jak pewnego typu podejściem do badania naukowego, dokonującym swego rodzaju „redukcji” interpretacji zjawiska przyjmowanej z góry na podstawie już istniejących teorii.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.