Szukasz psychologa? Baza porad i duża pomoc psychologów psychologicznych. Poradnia, która Ciebie nie zawiedzie.

Okres niemowlęctwa

Okres niemowlęctwa trwa od urodzenia do pojawienia się mowy artykułowanej. Jest to okres, w którym strefa oralna jest strefą najważniejszych interakcji między dzieckiem a jego środowiskiem. Karmienie dostarcza dziecku pierwszych doświadczeń interpersonalnych. Elementem otoczenia szczególnie wyróżniającym się w tym okresie jest ten obiekt, który dostarcza pokarmu głodnemu niemowlęciu, a więc sutek matczynej piersi lub smoczek butelki. Niemowlę tworzy różne koncepcje sutka lub smoczka w zależności od tego, jakiego rodzaju doświadczenia ma z nimi. Są to: 1) sutek (smoczek) dobry, który stanowi sygnał karmienia i sygnał, że zbliża się zadowolenie, 2) sutek (smoczek) dobry, lecz nie dający zadowolenia, ponieważ niemowlę nie jest głodne, 3) sutek (smoczek) niedobry (wrong), ponieważ nie daje mleka i stanowi sygnał do odrzucenia go, a następnie poszukiwania innego sutka (smoczka), 4) sutek (smoczek) zły (bad) matki pełnej lęku, wywołujący reakcję unikania.

Inne charakterystyczne cechy stadium niemowlęctwa to: 1) pojawienie się dynami- zmów apatii i „sennego zobojętnienia”: 2) przejście od typu poznania prototaktycz- nego do parataktycznego: 3) ukształtowanie się takich personifikacji, jak matka zła, pełna lęku, odrzucająca, frustrująca, matka dobra, spokojna, akceptująca i dostarczająca zadowolenia: 4) organizowanie doświadczeń dzięki uczeniu się i pojawieniu się zaczątków systemu jaźni, 5) różnicowanie własnego ciała, dzięki czemu niemowlę uczy się redukować swe napięcia niezależnie od osoby opiekującej się nim, na przykład przez ssanie palca: 6) uczenie się koordynacji wzrokowo-ruchowej („oko-ręka”), manual- no-oralnej („ręka-usta”) i słuchowo-wokalnej („ucho-głos”).

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.