Szukasz psychologa? Baza porad i duża pomoc psychologów psychologicznych. Poradnia, która Ciebie nie zawiedzie.

POCZĄTKI OSOBOWOŚCI

Osobowość dziecka jest to bardzo złożona struktura, oparta na wzajemnych zależnościach różnych cech od siebie i specyficznej ich hierarchii, która sprawia,, że jedne cechy są dominujące, inne zaś podrzędne. Osobowość małego dziecka tym różni się od osobowości dorosłego, że jest jeszcze „nieskrystalizowana”. Brak jej bowiem owego „ośrodka”, „jądra osobowości” – zespołu cech, wokół których skupiają się właściwości pozostałe. Niezależnie od różnic teoretycznych, w psychologii rozwojowej przyjmuje się na ogół, iż:

– osobowość małego dziecka odznacza się ogromną plastycznością:

– osobowość małego dziecka kształtuje się różnie w zależności od warunków środowiskowych, w których dziecko żyje oraz od procesu wychowawczego, głównie zaś od rodzaju stosowanej dyscypliny wychowawczej:

– w ciągu pierwszych lat życia kształtują się te podstawy osobowości dziecka, które w poważny sposób zadecydują o dalszym jej rozwoju.

„Od tego, co wpływało na osobowość dziecka we wczesnych latach życia, w dużym stopniu zależy to, na jaką jednostkę wyrośnie dziecko w przyszłości. Między drugim a trzecim rokiem życia dziecko uczy się samodzielności albo też trwa w zależności. Jeśli jego dążenia do samodzielności nie będą potraktowane rozsądnie, stanie się ono uległe albo złe i uparte. We wczesnych latach życia kształtuje się skala uczuć albo uczuciowo zabarwione reakcje, które wpływają na postawę dziecka wobec życia. Te dobre i złe strony nie są rezultatem przypadkowych, bezpośrednich doświadczeń, lecz są wynikiem doświadczeń poczynionych w przeszłości pod wpływem specyficznych bodźców ściśle dotyczących dziecka, doświadczeń, które wytworzyły ogólną postawę” (Hurlock, 1960, s. 677).

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.