Szukasz psychologa? Baza porad i duża pomoc psychologów psychologicznych. Poradnia, która Ciebie nie zawiedzie.

Podejśćie do kwestii reprezentacji zachowania w teorii osobowości

Doniosłe znaczenie pola podkreślają Adler, Angyal, Binswanger, Boss, Lewin, Murray i Sullivan. Jednakże tylko Lewin i Murray podjęli próbę przedstawienia szczegółowego zbioru zmiennych, w kategoriach których można by dokonywać analizy pola. Ten brak zainteresowania szczegółami analizy wynika logicznie z holistycznych przekonań teoretyków pola, którzy pod ich wpływem wystrzegają się zestawienia szczegółowych zbiorów zmiennych. Prawie nikt nie przeczy, że ważna jest sytuacja, w jakiej występuje dane zachowanie, aczkolwiek Freud, Jung, Miller i Dollard, Sheldon oraz Skinner poświęcają tej sprawie w swych pracach mniej uwagi niż inni omawiani przez nas psychologowie. Nie ulega wątpliwości, że współcześni teoretycy osobowości uznają konieczność badania zachowania w sposób „organiczny” (całościowy), bez wyodrębniania małych fragmentów zachowania do badań mikroskopowych. Jednocześnie wśród tych teoretyków zaznacza się coraz silniejsza tendencja do pełnego przedstawienia sytuacji (czyli kontekstu), w jakiej występuje zachowanie.

Teoretyk, który akceptuje stanowisko holistyczne, może przyjąć jeden z dwóch sposobów podejścia do kwestii reprezentacji zachowania. Zgodnie z pierwszym z nich efektywna teoria musi być złożona, uwzględniać wiele zmiennych, brać pod uwagę zarówno sytuację, w której występuje dane zachowanie, jak i inne zachowania osoby działającej. Według drugiego wszelkie zachowania jednostki są tak ściśle zespolone ze sobą, a ponadto tak mocno związane ze swym kontekstem środowiskowym, że wszelka próba wyodrębnienia elementów czy zmiennych do badania jest skazana na niepowodzenie. Pierwszy punkt widzenia uznaje złożoność zachowania: wystarczająco złożony model zachowania jest więc niezbędny dla skutecznego przewidywania zachowania. Drugi punkt widzenia kładzie szczególny nacisk na złożoność zachowania: należy oddać sprawiedliwość „wszystkim” aspektom jednostki oraz jej sytuacji, zanim będzie możliwe poczynienie postępów. Jest zrozumiałe, że teorie reprezentujące to drugie stanowisko zazwyczaj silnie akcentują specyficzność czy niepowtarzalność jednostki. Gdy zgodnie z tą teorią obserwator bierze pod uwagę coraz więcej różnych aspektów jednostki, jej zachowania oraz kontekstu tego zachowania, niepowtarzalność każdej jednostki, a nawet każdej czynności musi stać się czymś oczywistym i ważnym.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.