Szukasz psychologa? Baza porad i duża pomoc psychologów psychologicznych. Poradnia, która Ciebie nie zawiedzie.

Przeciwskazania co do metody całościowej – ciąg dalszy

W badaniach z użyciem labiryntu w pewnych przypadkach stwierdzono wyższość metody częściowej (Pechstein, 1917), w innych metoda całościowa dawała lepsze wyniki (Hanawalt, 1931, 1934). Na uwagę zasługują badania Cooka (1936, 1937), który w eksperymentach przeprowadzonych z ludźmi wykazał, że wyższość tej lub innej metody zależy od długości labiryntu. Istotna jest zarówno długość całego labiryntu, jak i długość poszczególnych jego części. Labirynty bardzo długie nie nadają się do uczenia się całościowego (droga ulega zapomnieniu i kolejne powtórzenia okazują się mało skuteczne). Z drugiej strony, jeśli poszczególne części materiału są zbyt krótkie, to uczący się zapamiętuje je łatwo i oddzielne powtórzenia nie są potrzebne (strata czasu). Przytoczone wyniki są niewątpliwie zgodne z oczekiwaniami formułowanymi na podstawie znanych prawidłowości. Stwierdzenia te, ważne dla teorii, mają jednak ograniczoną użyteczność praktyczną, albowiem indywidualne właściwości osobnicze odgrywają prawdopodobnie tak dużą rolę, że nie mcżna wskazać optymalnych wielkości nawet dla ściśle określonego materiału.

Mówiąc o zgodności wyników badań z oczekiwaniami i potwierdzaniu się wskazanych zależności, musimy jednak zwrócić uwagę, że niektóre eksperymenty przyniosły wyniki odmienne. Problem jest bardziej skomplikowany, o wyższości tej lub innej metody decydują oprócz wskazanych również inne czynniki.

Nieoczekiwany w świetle przedstawionych interpretacji jest np. wynik badań, uczenia się całościowego i częściowego par słów języka ojczystego i obcego (Brown, 1924: McGeoch, 1931: Seibert 1932). W uczeniu się słów chodzi wyłącznie o wytworzenie związków wewnątrz każdej pary. Wszystkie pary razem nie stanowią sensownej całcści, kolejność nie ma znaczenia. Można by więc przypuszczać, że metoda częściowa jest bardziej efektywna. Okazuje się jednak, że tak nie jest. Autorzy zgodnie wskazują na wyższość metody całościowej. Seibert (1932) wykazał np., że w przypadku uczenia się materiału obejmującego 12 par słów metoda całościowa daje, jeśli chodzi o przechowanie, rezultaty o 25-50% wyższe od uzyskiwanych w przypadku uczenia się po 1 parze lub po 4 pary oddzielnie. Możliwe, że wchodzi tu dodatkowo w grę efekt rozłożenia w czasie powtórzeń poszczególnych par słów. Przy uczeniu się częściami tego rodzaju materiału silniejszy jest, być może, niż przy uczeniu się innych materiałów niekorzystny efekt kcmasowania powtórzeń.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.