Szukasz psychologa? Baza porad i duża pomoc psychologów psychologicznych. Poradnia, która Ciebie nie zawiedzie.

Rozwój uwagi u dzieci w wieku przedszkolnym – kontynuacja

Drugi kierunek rozwoju wyobraźni polega na stopniowym wyodrębnianiu się jej z czynności percepcyjnych, a ?zatem na coraz większym usamodzielnianiu się tej funkcji. Twory wyobraźni dziecięcej wydają się często niezwykłe i niecodzienne dlatego, że pomijamy ich związek z niedokładnymi, globalnymi spostrzeżeniami dziecka. Wyobrażenia powstają na gruncie tego, co było uprzednio odbierane za pomocą zmysłów. Wrażenia i spostrzeżenia dziecka nie są jednak precyzyjne, a skoro wyróżnia ono zewnętrzne, powierzchowne cechy przedmiotów, a nie ich istotne własności użytkowe i funkcjonalne, wyobraża je sobie także w sposób zniekształcony. Wraz z wiekiem i coraz dokładniejszą analizą spostrzeżeniową przedmiotów zmienia się jednak charakter wyobrażeń dziecięcych. Stosunkowo wcześnie, bo ok. 3 r.ż. następuje już rozgraniczenie świata realnego i fikcyjnego. Dziecko odróżnia coraz wyraźniej to, co w danej chwili spostrzega, od tego, co chciałoby zobaczyć, od swych rojeń i marzeń. Osadza też lepiej w rzeczywistości i jej warunkach cza- sowo-przestrzennych swe spostrzeżenia i wyobrażenia. W toku działania rozwija się wydatnie wyobraźnia twórcza. Na rysunkach, w wytworach plastycznych czy też w zabawie tematycznej dzieci już nie tylko imitują i kopiują to, co tkwi w ich doświadczeniu sensorycznym i społecznym, lecz także twórczo przekształcają materiał konkretny i coraz sprawniej posługują się tworzywem symbolicznym.

Wspominaliśmy już w rozdziale VII, jak pod koniec wieku poniemo- wlęcego rozwija się funkcja symboliczna, której głównymi przejawami są w myśl koncepcji J. Piageta i B. Inhelder (1967): mowa, zabawy symboliczne (tematyczne) i tzw. obrazy umysłowe (image mentale), czyli wyobrażeniowe reprezentacje przedmiotów i zjawisk. Struktura psychologiczna tych wyobrażeń jest rozmaita, zależnie od tego, czy chodzi o ewokację rzeczy znanych (obrazy reprodukcyjne), czy też o wyobrażanie sobie stanów rzeczy i układów nie spostrzeganych poprzednio (obrazy antycypacyjne). W obrębie obu tych’ kategorii można ponadto wyróżnić reprezentacje wyobrażeniowe przedmiotów i konfiguracji (a) nieruchomych (obrazy statyczne), (b) znajdujących się w ruchu (obrazy kinetyczne), np. wyobrażenie ruchu pojazdów, które następuje po prześledzeniu ich rzeczywistego ruchu albo też ten ruch poprzedza, w końcu (c) obrazy przekształceń (transformacyjne), np. wyobrażanie sobie kolejnych etapów przekształcania łuku w linię prostą , lub na odwrót.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.