Szukasz psychologa? Baza porad i duża pomoc psychologów psychologicznych. Poradnia, która Ciebie nie zawiedzie.

Wiek i stadia w rozwoju fizycznym i behawioralnym cz. II

Mapy rozwojowe Logicznym następstwem takiego, opartego głównie na procesie dojrzewania, opracowuje się na ujęcia zjawisk wzrostu i rozwoju było stworzenie tabel i wykresów opisują- podstawie… CyC}1 fizycznie i behawioralne cechy typowe dla „przeciętnego” dziecka w każdym wieku i w każdym okresie rozwojowym. Ogromną rolę odegrała tu praca Gesella i jego współpracowników. Prowadzili oni systematyczne badania podłużne – obserwowali dzieci z roku na rok i rejestrowali ich fizyczne i behawioralne cechy w każdym wieku. W ten sposób powstały szczegółowe „mapy rozwojowe”, stosowane jako normy, z którymi rodzice i nauczyciele mogli porównywać tempo i stadium rozwoju swych dzieci. Zwróć uwagę, że podejście Gesella do problematyki rozwojowej jest zbieżne z poglądem Piageta na temat rozwoju intelektualnego.

A oto nieco danych, pochpdzących z gesellowskich map rozwoju fizycznego, społecznego i emocjonalnego, które mają szczególne znaczenie dla nauczycieli. Rozwój fizyczny Między 4. a 6. rokiem życia dzieci śą bardzo aktywne. Posługują się przede wszystkim dużymi, głównymi mięśniami: chłopcy są więksi, natomiast dziewczęta bardziej dojrzałe: wszystkie potrzebują zrównoważenia między okresami aktywności i odpoczynku. W okresie między 6. a 10. rokiem życia wzrost następuje powoli acz miarowo: roczny przyrost długości ciała wynosi 4,5-7cm, wagi – 1,2-3,5 kg: mózg osiąga 90% swej wagi, lecz oczy nie są jeszcze w pełni ukształtowane i dojrzałe (wiele dzieci jest dalekowidzami): dzieci są ogromnie aktywne – biegają, skaczą, wdrapują się: uczą się zorganizowanych gier zbiorowych i zaczynają panować nad mięśniami odpowiedzialnymi za drobne, precyzyjne ruchy. W wieku 10-12 lat u niektórych dziewcząt następuje gwałtowne przyspieszenie wzrostu i zaczyna się okres pokwitania: dojrzałość fizyczna jest w tym okresie ogromnie zróżnicowana: dla chłopców ważna staje się sprawność fizyczna i sportowa: szybko rozwija się panowanie nad mięśniami „precyzyjnymi”: postawa ciała często jest wadliwa. W wieku 12 i 13 lat (wiek przedmłodzieńczy) następuje krótkotrwałe spowolnienie wzrostu: u wielu dziewcząt rozwijają się drugorzędne cechy płciowe – rosną piersi i biodra, figura staje się bardziej kobieca, zaczynają się menstruacje. Między 13. a 16. rokiem życia znów następuje przyspieszenie wzrostu i u większości osób rozpoczyna się okres dojrzewania płciowego: szybko wydłużają się nogi i ręce, tułów wygląda niezgrabnie, ruchy są niezręczne: wytrzymałość fizyczna jest ograniczona. Między 16. a 18. rokiem życia większość osiąga wzrost człowieka dorosłego: chłopcy zaczynają wreszcie 140 zrównywać się z dziewczętami pod względem dojrzałości fizycznej.

Rozwój społeczny Między 4. a 6. rokiem życia aktywność grupowa jest zorganizowana dość luźno i płynnie. Wpływ płci jest niewielki, wiele zabaw naśladowczych, dużo rozmów i wiele stawianych pytań. Od 6. do 10. roku życia przyjaźnie bywają już trwalsze: ważną rolę odgrywa mała grupa: dzieci zaczynają między sobą rywalizować. W wieku 10-12 lat zdecydowanie największe znaczenie ma mała grupa czy „paczka”: zaczynają wyraźnie występować różnice ról związanych z płcią. W wieku 12-13 lat dzieci zaczynają zabiegać o akceptację ze strony rówieśników: zaczyna obowiązywać podporządkowanie się kodeksom, normom i systemom wartości rówieśników. Między 13. a 16. rokiem życia dziewczęta są bardziej rozwinięte: grupa rówieśnicza jest silna: zaczynają się tworzyć związki heteroseksualne: pojawia się dążenie do uwolnienia się spod wpływu rodziców i nauczycieli: ważną sprawą zaczyna być intymność: kłótnie stają się częstsze i poważniejsze. W wieku 16-18 lat dominuje grupa – „tłum” jest odrzucany: niektórzy uniezależniają się od grupy, rodziców i rodziny: rośnie zainteresowanie płcią przeciwną: nasila się myślenie o przyszłości.

Rozwój emocjonalny W wieku 4-6 lat dziecko często ujawnia swe emocje – zadowolenie, złość, strach i zazdrość. Między 6. a 10. rokiem życia dzieci stają się coraz bardziej wrażliwe na pochwały, krytykę, zawstydzenie i śmieszność: próbują przypodobać się innym, zwłaszcza dorosłym. W wieku 10-12 lat zaczynają się ujawniać cechy charakteru czy osobowości: pojawia się frustracja wywołana konfliktem między systemami wartości i normami rówieśników i dorosłych. Między 12. a 13. rokiem życia cechy osobowości nadal ujawniają się i umacniają: często pojawia się ponury nastrój: kłótnie z rodzicami stają się częstsze i bardziej intensywne. W wieku 13-16 lat zachowanie bywa nieprzewidywalne, pełne temperamentu, „nielogiczne”: młodzi bywają często wysoce krytyczni i nietoleran- cyjni wobec rodziców: często pojawia się obawa o to, czy własne poglądy są akceptowane przez rówieśników. Między 16. a 18. rokiem życia młodzi ludzie zwykle buntują się przeciwko rodzicom, przeciw szkole i „porządkowi społecznemu”, miewają „humory”, są pełni niepokoju i niekiedy zapalczywi: często kłopoczą się i martwią tym, co przyniesie przyszłość.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.